Zamykam wieczór

filiżanką herbaty

podwójnym cukrem

słodzę gorycz  myśli

pytających o jutro

Zrywam kolejną

kartkę z kalendarza

Plastikową klamerką

do bielizny

spinam nasze „my”…

Przytulam myśli

wyzute ze wstydu

na zamglonym płótnie

pod rzęsami

pędzlem wyobraźni

kreślę paletę doznań

niespełnienia

Oczy mają woalkę

z mgiełki niepoznanej

obraz się zamazuje

kształty odpływają

ma twarz w twych

dłoniach tonie

czoła się stykają

by wargom było bliżej

do...wielkiej wygranej...

Ja nie proszę, ja nie proszę o nic...

tylko serce, jak dziecko, jak dziecko,

zagubione, nieśmiałe, zmęczone

podniesioną wysoko poprzeczką,

ja nie prosze, to serce, jak dziecko...

Ja nie błagam, ja nie składam dłoni,

jak bezbronna, co modłom zawierza,

za daleko do ciebie, dwa światy,

tulko sercu swój sekret powierzam,

ja nie proszę, to serce, jak dziecko...

Wymyśliło me serce metodę

na tę miłość, co echa nie słyszy,

stary sweter i spodnie żebraka

i nie bije już grzecznie, a dyszy

ja nie prosze, to serce, jak dziecko...

Chce na litość cię złapać, tak brzydko,

więc wydziwia, udaje strapione.

To nie ja wciąż omdlewam przy tobie,

tylko serce miłością szalone...

A to serce...to ja...

tak, jak dziecko...

ZAPACH...

Inaczej pachniesz w dzień deszczowy,

inaczej w ciepły wieczór letni...

Ten romans nasz...dwudziestoletni

przyprawia wciąż o zawrót głowy...